در این روزها که جز اندوه نمی شنویم چه چیزی می تواند لذت بخش تر از یک فنجان قهوه ی تلخ / پکی

به قلیان و شنیدن شعری باشد که انسان را فریاد می کشد ........

 

عقربکها همه با حس تو جان

با سرانگشت تو چرخیده زمان

روح من گم شده در دود جنون

پک به من می زده ای یا قلیان

دف به رقص آمده از کو به ی من

تا کجا دن دددن بردتمان

مرد من گر تو معما شده ای

من زنم مشکل بعد  از آسان

پک بزن آتش چشمان مرا

تا رها سازمت از کون و مکان